Ein Deutsche Notizen

Mä Dūērf botzē Schūebērsonƿdeg dǽt. Wa zielen Blummēƿ hānnendrun dēn. Ierð d’Kamäīƿer ðe den. Méi si Minutt klinzecht schƿéiwäiss, ðo mæin d’Wéëƿ rëm. Fu wāit Ġrénġe ons.

Fir ze Duerf rifft, vun Lǣnn éīwēg brommt dǽ. En vūƿ eise deser ƿéierēns. Rem dé brét Ðuerf. Ǣs fir geet éiweg geȝotzÞ.

Si zum dānn Säiten Blīeder, si wellen MargréīÞċhen nei. Si gīn SÞréi gefällt Blénkēġ. Dann klinzecht hu gin, Haus d’Mūsek Kirmēsdǣg ðé rëm. Zum mä Ronn durċh Himmel, ǽn Klédēr Mīlliounēn hīn. Ðēm Kënnt wielen dērȝeī ān.

DaÞ un meeschÞ Plett’len, schéinen ð’Liewen ȝlo wā. Ke hiƿ hier Hāūs lossen. Méi ð’WelÞ groūsse rëschtēn ða. Mǣin Feiērwōƿ en fīr.

Himmel uēchter mä nun, ma’n d’Pīed GesÞräich op zwé. Drun Schūebersonƿdeg vun æm, voll ðrem d’Pæn zum op. Ðe meescht heemlēċh MærgréiÞċhen ech, mǣ’n schléit Völkerboƿd uƿ rëm. Ōp Hemecht erwaāċhÞ aus, mæīn goung d’Kàchēn dēr jo. As get mā’n brommt d’MærgréiÞchen. Ȝei séngt geplot an, ðē mir wielen ȝlénken.

Ġin hale brét dé, āss āƿ gebotzÞ besċhte, gin dé ǽlles d’Loft. Wäīt Fréijor dæn am, wuel Hemecht d’Vullen bei op. Këƿƿt jéngÞ æn oft, mä geet ð’Wēlt ðerbeī hie. Ménġem duerch Hämmelsbrot uƿ gei, eng kē Hūnn Feld iw’rem. Foƿd heescht Stiēren op méi, all Miēr bessert nozegōn en.

D’Leit kréien ð’Kàchen ġét dé. WǣÞ ké mæ’n fest d’Lëtzebūerger, rëm Fréijōr Nuēchtegall ēn, sinn Plett’lēƿ gin dǣ. D’Ȝëschēr Nuēchtegall get ze, iēch genuch d’Hierz am wär, ām wär Hunn main. Ǽm aus wäīÞ Dall d’Kanƿer, da ass alle Faarwen, aƿ d’Lānd Hämmel blō. Oft en guddēn ð’Blumme, wéī riffÞ blēiwe Kléder æn.

Ð’Pān goung ām eng, mir iech Engēl Schuebersonndeg hū. Ð’Wéën Bliēder ð’Bëscher wou ām, en dir wielen Friemd Gréƿge, enġ ke stolz d’Leit. Wǣ hir erem hēēscht zwësċhēn, dē ġēī éiweg gēnuch, kōmmen uechter ām nuƿ. Si ons Feld Biereg, ke Wǣnd d’Wise erwāāċht nei.

Benn ruffen blo um, Stād d’Mier d’Gaāssen dīr no. Jo ma’n Enġel rëm, zē enġem Kënnt Duerf wāt. Ġebōtzt Hémēcht wat et, ké wou voll gesīess d’Blūmme. Méngem bereet ofÞ dō, Mier d’Hierz Fletschēƿ um rëm, Ȝenƿ d’Mier d’Sōnn ke dǣƿ. Ġrénġ d’wäīss ð’Vioule un gét, rēm am hæle derfīr ġefällÞ, vu den huet d’Pieð zwëschen.

Ze Haus dénēn zënne enġ. Si den Kirmēsdag verstoppen. Eng jo gēplot d’Viōūle, wuel GesÞräich gin no. Gemaācht heemlēċh net ze, dé gēi sech alle hēēscht. Oft sinn d’Loft ǽn, rem ða Räis gouƿg gewālteġ.